Storythai

 

 

 

HaLoOo..TeSt ★

 

 

 

 

แฟนแอมป์เอง น่ารักมั้ย :)

 

 

กว่าคุณแซนดี้จะเสด็จมาได้

เราก็นั่งหงอยเหงาเศร้าซึมร่วม 2 ชม.

รปภ. มีการแอบเม้าว่าเราไม่มีคู่

หนอยแน่ะ!

 

 

 

ตอนที่แซนด์มาถึงหน้างาน

โทรมาถามว่าเราอยู่ที่ไหน

เราก็บอกรออยู่ข้างสระน้ำ ตรงร้านกาแฟ

เจอกันครั้งแรก

โหย.. แซนด์ทำไมดูเด็กจัง

(-"-)

เดินมาพร้อมกะดึ๋งดั๋ง

(เจ้าของกระดุมที่หายไป)

หลังจากนั้นก็เลยไปนั่งตรงโต๊ะริมสระน้ำกัน

 

 

 

 

ในงานมีซุ้มอาหารให้เลือกตามอัธยาสัย

แต่เราไม่มีแก่จิตแก่ใจจะหม่ำอะไรเลย

ดื่มได้แต่ Spy ไหม ไทย 55+

ดึ๋งดั๋งทำหน้าที่เป็นธุระจัดหา

เราเห็นเกี๋ยวซ่าที่นี่อึ้งเลย

ขอบอกว่าชิ้นใหญ่มากกกก!!

เราไม่สามารถงับคำเดียวหมดชิ้นได้

แต่แซนด์กะดึ๋งทำได้!

..นับถือเลยจริง ๆ..

 

 

 

 

ขำตอนที่ดึ๋งเอาขนมจีบ

มาวางตรงหน้าแซนด์

ไม่มีใครยอมเปิดคนแรกซะที

โยนกันไปโยนกันมา

สุดท้าย แอมป์ก็เลยชิมคนแรก

..เท่านั้นแหละ..

เหมือนปุ่มกดสวิตซ์ทำงาน

คุณท่านทั้งหลายรีบจิ้มขนมจีบกันใหญ่เลย

..เห็นแล้วตลกดี..

 

 

 

 

นั่งกันอยู่ซักพักนึง

แซนด์ก็ชวนขึ้นไปบนหอประชุม

ชวนดึ๋งไปด้วยกัน

แต่รู้สึกกำลังเมามันส์กับเป็ดย่างอยู่ 55+

..ก่อนที่จะไปงานนี้..

เราแอบนัดแนะกะแซนด์ไว้ว่า

ถ้าแซนด์ส่งแขนให้ควง

ให้เราคล้องแขนเลยนะ

เราก็โอเค ๆ ได้เลย จะได้สมบทบาท อิอิ

ตอนเดินขึ้นบันไดเจอเพื่อนแซนด์แซว

หาว่าแซนด์ซุ่ม พาสาวมา

คนคงนึกว่าเป็นแฟนกัน

แต่ความจริงแล้วม่ะช่าย เพื่อนกันตะหากเล่า

 

^_____^

 

 

 

 

ภายในห้องประชุม

รู้สึกบรรยากาศจะชมพูหวานแหววพิกล

เพราะทุกคนล้วนมีคู่กันหมด

บนเวทีมีร้องเพลงแนวสุนทราภรณ์

หน้าเวทีเห็นเต้นลีลาศกันสนุกเชียว แต่เราเต้นไม่เป็น

เลยยืนดูเพลิน ๆ อยู่พักหนึ่ง

 

 

เริ่มเปิดงานมีการฉายหนังสั้น

ที่ นนร. ถ่ายทำกันเอง แสดงเอง

ดู ๆ ไปแล้วก็เพี้ยน ๆ ดีเหมือนกัน

เป็นเรื่องราวตอนปิดเทอม

เอ้อ.. ช่าย

งานที่จัดขึ้นเป็นการต้อนรับเปิดเทอมที่จะมาถึง

Concept ของงานคือ

"Pink & White เปิดเทอมใหญ่..หัวใจพองโต"

มีแขกรับเชิญพิเศษคือน้องโฟกัส

ขอบอกว่าน้องน่ารักมาก ๆ

 

 

 

(น้องโฟกัส & ตี่ตี๋ ตอนเป็น นนร. 55+)

ตอนที่ดูอยู่แซนด์ไปตักขนมมาให้

อร่อยดีเหมือนกัน คำสุดท้ายป้อนให้แซนด์ด้วย

แต่รู้สึกจะมีรังสีประหลาดแว๊บมาไกล ๆ

สงสัยจะเป็นเพื่อชั้นเดียวกับแซนด์

เลยเริ่มรู้ตัว สงสัยเราจะทำเกินบทบาทไปหน่อยแฮะ

 

(^_____^")

 

 

..เจอเบย์ด้วย..

มากับสาวหน้าตาน่ารักเชียว

(มารู้ตอนหลังว่าเป็นแฟนเพื่อนเบย์)

เบย์เห็นเราก็อึ้ง ๆ นิดหน่อย มีการแอบหลังไมค์

ลากเรามาคุย 2 คน ถามว่า

รู้จักแซนด์ได้งัย ? แล้วเป็นอะไรกัน ?

เราก็บอกไปตรง ๆ  ว่าเป็นเพื่อน

นังคุณเบย์ทำหน้ากรุ้มกริ่มเหมือนไม่ค่อยเชื่อ

แต่เราไม่สนใจอะไรหรอก

..เรากับเบย์ จบกันไปนานแล้ว..

 

 

เราเดินมาข้างล่างกับแซนด์อีกหน

นั่งที่โต๊ะเดิม (อีกแล้ว)

เห็นดึ๋งไปเอาตุ๊กตาหมีมาตัวหนึ่ง เอามานั่งข้าง ๆ

แล้วบอกแซนด์ว่า นี่งัยคู่เรา

เริ่มรู้สึกสงสารดึ๋งขึ้นมาเลยง่ะ

ไม่มีสาวมาด้วยซะงั้น

..ตอนที่แซนด์ไม่อยู่..

(เห็นบอกว่าไปเอาตุ๊กตา)

เราก็นั่งคุยกะดึ๋งไปเรื่อยเปื่อย

มองไปอีกฟากเห็นคู่รักเค้าให้ตุ๊กตากัน

ซึ่งตัวเบ้อเร่อมาก!!

เราเห็นก็รู้สึกเคว้ง ๆ มาตะหงิด ๆ ถ้างานนี้

ได้มาในฐานะแฟนของใครสักคนก็คงดีอ่ะเนอะ

....

 

 

ตอนที่นั่งนึกไปเรื่อยเปื่อย

อยู่ดีดีดึ๋งก็บอกเราว่าให้มะ

..ตุ๊กตาหมีตัวนี้..

เราก็ ฮะ.. ตกใจดิ

หาว่าดึ๋งแกล้งพูดเล่นรึเปล่า

ดึ๋งก็บอกให้จริง ๆ

โหยยย.. เราดีใจมากเลย

เอามากอดไว้ตลอด

พูดว่า ขอบคุณมาก ๆ ๆ ค่ะ

 

^_______^

 

 

คุยกับดึ๋งไปสักพักนึง

แซนด์ก็เดินมาที่โต๊ะ

พร้อมตุ๊กตาเดวิลสีแดง

น่ารักดีนะ สะดือจุ่นด้วย 55+

เราก็เริ่มรู้สึกบรรยากาศมันแปลก ๆ

อยู่ดีดีแซนด์ให้ตุ๊กตาเดวิลสีแดงเราซะงั้น!

เราอ้ำอึ้งนิดหน่อย

..แต่ก็..ดีใจจังเลย..

 

 

 

 

(โฉมหน้าของหมีดึ๋งดั๋ง & เดวิลแซนด์ ยังอยุ่ในถุงอยู่เลย)

 

แซนด์ชวนเราไปเล่นเกมส์

แต่รู้สึกว่าตุ๊กตาจะโดนล่าไปหมดแล้ว

เลยไปถ่ายรูปเรื่อยเปื่อย

แต่กล้องแซนด์ตลกมาก

คนถ่ายต้องมือนิ่งจริง ๆ ไม่งั้นภาพเบลอทุกอัน

สังเกตุจากรูปที่แอมป์เอามาลงนะ

..เบลออออ หมดเลย.. 

 

 

ก่อนประกาศรางวัลเราก็เจอเบย์อีกหน

คุณเธอหิ้วหมอนข้างหัวหมี ตุ๊กตาอะไรก็ไม่รู้สารพัด

กำลังจะหนีกลับบ้านคนเดียว

เดินผ่านเราเลยเรียกมาคุยกันนิดหน่อย

เบย์บอกว่า.. วันนี้เราแต่งตัวขึ้นมาก

เราก็ลอยยยยย เลยดิ

หาว่าเบย์โม้ เบย์ก็บอกพูดจริง ๆ

 

 

แล้วก็เหมือนสงสัยซะเหลือเกิน

ว่าคนที่เรามาเป็นคู่ เป็นแฟนเราหรือเปล่า

เราก็ตอบกระจ่างอีกทีให้เข้าใจ

..เบย์ให้ตุ๊กตาลิงเรามาอีกตัว..

เราก็ดีใจเลยสิ สะสมได้ 3 ตัวแว้ว!

 

 

 

เวลาเดินผ่านไปเรื่อย ๆ

ก่อนจะปิดงาน มีการประกาศรางวัล

จากหมายเลขหลังบัตรเชิญ

เรามองดูดึ๋งกับแซนด์จะลุ้นกันมากพิเศษ

สงสารแซนด์ นั่งข้าง ๆ เรา

บ่นเหมือนน้อยใจ ว่าไม่เคยมีโชคกับเค้าบ้างเลย

ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวก้ต้องมีสักวันหนึ่งแหละ

 

 

พูดตรง ๆ เลยนะ

เราไม่อยากให้งานเลิกเลยจริง ๆ

ตอนที่ประกายไฟของ งานราตรีกระบี่สั้น 2008 ดับลง

เรารู้สึกใจหายนิดหน่อย

แซนด์กับดึ๋งเดินมาส่งเราหน้าสโมสร ทบ.

ก่อนกลับแซนด์บอกว่าให้นั่งไปส่งมั้ย

เราก็บอกไม่เป็นไร เหนื่อยเปล่า ๆ จากรังสิตมาเกษตร

..ก็ไกลเหมือนกันเนอะ..

 แซนด์เรียกแท๊กซี่คันสีส้มให้เรา

แถมยังลืมคืนตุ๊กตาให้เราอีก

มีแผนจะแฮพตุ๊กตาป่าวนะ 55+

เราโบกมือบ๊ายบายให้แซนด์กับดึ๋ง

รู้สึกคืนนี้เรามีความสุขมากจริง ๆ

..ขอบคุณมากนะคะ..

 

^______^